[NBC Hannibal oneshot]Un Pêcheur

posted on 28 Sep 2013 16:55 by omtn in writing

Title: Un Pêcheur

Author: OMIX

Category: Romance

Pairing: Will Graham/Dr.Hannibal Lecter

Rating: PG

Disclaimer: Based on NBC’s Hannibal TV show, and Hannibal Rising Novel.

Author note: มีเรื่องแรกก็ต้องมีเรื่องที่สอง…ฮา  /__\) ประเด็นหลักของเรื่องนี้คืออยากเขียนถึงจุดเล็กๆในซี่รี่ย์ที่วิลชอบตกปลาขนาดทำเหยื่อตกปลาเอง ชวนให้นึกถึงฉากที่ฮันนิบาลตอนหนุ่มฆ่าคนตกปลาในหนังภาค Rising นึกมานานแล้วแต่ไม่รู้จะเชื่อมยังไง...พับเก็บดองไว้ในลิ้นชักหัวใจ ฮา แต่เมื่อวันก่อนเพิ่งได้อ่านภาคนิยายเลยขุดขึ้นมาเขียนค่ะ อยากวาดเป็นโดจินอีกแล้ว แต่ไม่มีแรง ขออนุญาตเขียนเป็นฟิควันช๊อตง่าวๆ (ที่สั้นมาก พรากกก) โอมิกยังอ่อนด้อยกับการบรรยายอยู่มาก อาจไม่เพลิดเพลินเท่าโดจิน แต่จะพยายามให้ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ

 

Summary: สั้นมากแบบไม่ต้องสรุป TwT

 

 


  



 

 

            ดอกเตอร์เลกเตอร์ไม่เคยบอกกับใครมาก่อน ว่าเขาเกลียดนักตกปลา

 

            วันหนึ่งในฤดูร้อนปีที่สิบสาม ฮันนิบาล เลกเตอร์ในวัยเยาว์ใช้เวลาช่วงบ่ายที่ริมแม่น้ำในมณฑลเอซอน ฤดูร้อนของฝรั่งเศสเป็นสีทองของละอองเกสรดอกไม้ จิตใจของหนุ่มน้อยฮันนิบาลเป็นสีเทาของความขุ่นเคือง -ปอล โมมุน คนขายเนื้อ-ชายร่างยักษ์ที่กำลังตกปลาบนเรือลำเล็ก เขาเป็นต้นเหตุของสีเทาที่ระบายแผ่กว้างในจิตใจของเด็กหนุ่ม ฮันนิบาลเลือกที่จะทาทับสีเทาไม่น่าอภิรมย์นั้นด้วยสีแดงข้นคล้ำของเลือดจากช่องท้องและลำคอของชายตกปลาผู้สาดวาจาหยาบโลนใส่คุณหญิงมุราซากิที่เขาเคารพ เพลงดาบสีเทาในฤดูร้อนสีทองครั้งนั้นเป็นการปลิดชีวิตผู้คนครั้งแรกของฮันนิบาล




            วิล เกรแฮม อาจจะบอกกับใครสักคนถ้าสบโอกาส ว่าเขารักการตกปลา

 

            ในบ้านหลังน้อยอันแสนสุขของชายหนุ่มมีมุมเล็กๆบนโต๊ะริมหน้าต่างที่เขาใช้ในการประดิษฐ์เหยื่อตกปลาอันเป็นผลงานชิ้นเอก เขาใช้เวลาวันหยุดที่แม่น้ำในวูลฟ์แทรปไปกับการทดลองเหยื่อตกปลาเหล่านั้น รวมไปถึงเครื่องยนต์เรือที่เขาลักจำวิธีการซ่อมจากชีวิตวัยเยาว์ในอู่ซ่อมเรือของพ่อ พวกมันใช้งานได้ดี

 

            น้ำในแม่น้ำเป็นสีเงิน จิตใจของวิลไม่มีสี

 









 

            ดอกเตอร์เลกเตอร์ทอดสายตาบนผิวน้ำสะท้อนประกายแดดยามบ่าย ขอบของแสงเหล่านั้นเป็นสีเหลือง พื้นน้ำทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนเงาของต้นวิลโลว์สูงใหญ่ริมแม่น้ำ ร่างกายของดอกเตอร์เลกเตอร์โคลงเคลงเล็กน้อยบนเรือตกปลาลำเล็กของวิล เจ้าของเรือกำลังมีสมาธิอยู่กับคันเบ็ดในมือและขนปีกสีดำเหลือบเขียวของนกเป็ดน้ำก้านหนึ่งบนเหยื่อตกปลาที่เขาบรรจงประดิษฐ์เมื่อคืนวาน คนว่างงานรู้สึกเบื่อหน่ายกับการนั่งนิ่งๆจึงลอบถอนหายใจเบาๆ -แต่ก็ดังพอจะทำให้คนที่เป็นต้นเหตุได้ยิน-

 

            “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเบื่อครับดอกเตอร์ แต่ผมถามคุณก่อนออกจากบ้านแล้ว ว่าคุณอยากยืมคันเบ็ดสักคันมั้ย”

 

            “ปลาในแม่น้ำเล็กๆไม่มีจำนวนมากพอจะหลงกินเหยื่อได้บ่อยหรอกวิล แค่หนึ่งคันเบ็ดก็มากเกินพอ”

 












            เมื่อเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมา แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันลอดผ่านหน้าต่างออฟฟิศของดอกเตอร์เลกเตอร์ แสงสะท้อนจากกระจกนั้นเป็นสีส้ม สะท้อนไปบนเลนส์แว่นตาของแขกผู้มาเยือน วิลเพิ่งจบบทสนธนาบำบัดกับจิตแพทย์ของเขา เป็นเวลาเดียวกับตอนที่สมองของเขาจดจำความตั้งใจชักชวนชายตรงหน้า -ที่เขามีความรู้สึกพิเศษบางอย่างด้วย- ไปร่วมกิจกรรมผ่อนคลายความเครียดในสุดสัปดาห์ที่จะมาถึง วิลเกริ่นถามถึงตารางงานของดอกเตอร์ก่อนจะเอ่ยชวนอย่างตะกุกตะกัก ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นรูม่านตาของดอกเตอร์เลกเตอร์ขยายวงสีดำชั่ววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมาครอบคลุมด้วยม่านตาสีทับทิมดังเดิม ชายหนุ่มเกร็งไปเล็กน้อย เขานึกทบทวนว่ามีส่วนใดในคำพูดของตนที่มีเนื้อหาไม่สมควร จิตแพทย์ผู้เคร่งขรึมหลุบสายตาลงต่ำ ลังเลใจที่จะตบปากรับคำชวน ปลายเสียงลากยาวคล้ายยังครุ่นคิด

 

            “ดอกเตอร์ไม่ชอบตกปลาเหรอครับ”

 

            “…ผมมีความฝังใจบางอย่างกับนักตกปลา”

 

            “เหมือนที่ตอนนี้ผมมีความฝังใจบางอย่างกับคนล่ากวางมั้ยครับ?”

 

            วิลแค่นหัวเราะแก้เก้อ เขาคิดว่ามุกตลกของเขาช่างฝืดสิ้นดี แต่สำหรับดอกเตอร์เลกเตอร์มันเป็นตลกร้าย...วิลฆ่าคนล่ากวาง เขาฆ่านักตกปลา และนั่นเป็นการปลิดชีวิตผู้คนครั้งแรกของทั้งคู่ ดอกเตอร์เลกเตอร์นิ่งเงียบไปจนวิลรู้สึกเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง เขาเอื้อมมือแตะมือที่เขาเคยเห็นมันคล่องแคล่วในห้องครัวข้างนั้น เจ้าของมือที่โผล่พ้นชายแขนเสื้อเชิ้ตและสูทแบบหรูจ้องดวงหน้าหมองของชายหนุ่มสวมแว่น และระบายยิ้มออกมา












            วิลรู้สึกว่าร่างกายของเขาเล็กลีบจิ๋วลงทันทีที่ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆของผู้โดยสารเรือกิตติมศักดิ์ ผู้โดยสารคนดังกล่าวรู้สึกตัวแทบจะในทันทีว่าตนทำพลาดไป

 

            “ผมแค่ไม่ชินกับการนั่งเรือ หากได้นั่งบ่อยๆคงจะคุ้นชินและรู้สึกเพลิดเพลินมากขึ้น”

            ดอกเตอร์เลกเตอร์กล่าวอ้างเหตุผลด้วยน้ำเสียงนุ่มขึ้นคล้ายปลอบประโลม เขาไม่ต้องการให้วิลผู้ไม่ค่อยจะมีความมั่นใจในตัวเองต้องสูญเสียความมั่นใจไปมากกว่านี้ ประโยคแฝงนัยต้องการให้กิจกรรมตกปลานี้มีครั้งต่อๆไปทำให้สีหน้าเจื่อนของคนรักการตกปลากลับสดใสขึ้น วิลไม่ใช่คนร่าเริงพอจะยิ้มกว้างออกมาแบบเด็กๆ แต่ดอกเตอร์เลกเตอร์จับความรู้สึกได้ในใบหน้านิ่งที่มีการเขยื้อนมุมปากเพียงเล็กน้อย รวมถึงเนินแก้มเนียนที่ซับสีเลือดจางๆ

 

            “สุดสัปดาห์หน้า... ถ้าดอกเตอร์ไม่ติดนัดอะไร... พวกเราไปตกปลาที่แม่น้ำอื่นที่กว้างกว่านี้ด้วยกันมั้ยครับ ผมจะเตรียมเหยื่อตกปลาอย่างดีไว้ให้คุณเลย

 

             วิล แกรแฮม…ชายวัยสามสิบหน้าตาอึมครึมผู้น่าเอ็นดูยิ่งกว่าเด็กชายตัวน้อยยิ้มร่าหน้าโรงเรียนประถมยามผู้ปกครองรับกลับบ้าน ดอกเตอร์เลกเตอร์มองใบหน้าด้านข้างที่น่ารักนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมา เขารับปากแล้วเอนกายพิงร่างที่นั่งคู้กลมอย่างมีสมาธิของชายหนุ่ม ฮัมเพลงชายตัวน้อยในป่า* ใบของต้นวิลโลว์เป็นสีเขียวเย็นตา

 

 

            ตอนนั้นเองที่ดอกเตอร์เลกเตอร์ตระหนักได้ว่า เขาเกลียดนักตกปลาแค่บางคนเท่านั้น






fin.

 

 


  

 

 

*ชายตัวน้อยในป่า (Ein Männlein steht im Walde)
เพลงพื้นบ้านของเยอรมัน เป็นเพลงที่น้องสาวของฮันนิบาลชอบค่ะ ที่ร้องบ่อยๆในหนังภาค Rising

 



ชื่อเรื่องเป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่า A Fisherman ค่ะ

แฟนๆหมอหลายคนคงสับสนทางเพศ(?) ว่าตุควรจะใช้ภาษาอะไรเป็นธีมหลักในแฟนด้อมนี้ ฮา
เพราะหมอเป็นชาวลิธัวเนียในยุคสงครามนาซี เติบโตในฝรั่งเศส และย้ายมาอยู่USA…
/คือถ้าคุณท่านจะอินเตอเนชั่นแนวขนาดนี้…/

ว่าแต่นี่มันฟิควิลหมอจริงๆเรอะ... /โอมิกยืนยันว่าใช่ก็ใช่สิ..../
อันที่จริงอยากจะให้วิลจ้วง(?)คุณหมอมากกว่าแค่แตะมือ แต่มันไม่ด๊ายยย
เดี๋ยวฉากจบอันแสนงุงิโชโจมันจะโดนดึงความโดดเด่นไป ฮ่าๆๆๆๆ 
ไว้ค่อยหาโอกาสจ้วงพล็อตอื่นละกันนะลูก... /ลูบๆวิล/

 

อนึ่ง ฟิคนี้และฟิคที่แล้วเป็นวิลและหมอในมุมมองของโอมิก
ใครเห็นต่าง รู้สึกไม่ปลื้ม เราต้องขอโทษจริงๆค่ะOTZ /กราบๆ/



สุดท้ายนี้....สำหรับคนที่จะคอมเม้นท์
ด้วยความปรารถนาดี อย่าลืม ctrl+A แล้ว copy เอาไว้ก่อนส่งเม้นท์นะคะ
.////.)  เดี๋ยวเจอ 502 แล้วข้อความของคุณจะส่งไม่ถึงใจเรา อั๊งๆ